De topbestuurders met wie ik heb gewerkt, noemen altijd het bestuursteam als een van de belangrijkste factoren waarmee ze te maken hebben. De term ‘team’ blijkt echter in de meeste gevallen een eufemistische benaming te zijn...
Hoe kan de westerse wereld met China en India blijven concurreren? Hoe kunnen jonge bedrijven de heerschappij van grootmachten als Wal-Mart, SAP of ExxonMobil doorbreken? Hoe kunnen ondersteunende afdelingen en andere verliesgevende bedrijfsonderdelen...
Het zijn de grote organisaties die de toon zetten: Sears, GM, Toyota, The Gap, The Limited, Wal-Mart, Tesco, P&G, 3M, Intel, IBM, Apple, om er maar een paar te noemen. Toch komt er in het bestaan van elk groot bedrijf een moment...
Waarom bepleiten bestuurders teamwork terwijl ze zichzelf juist vaak dictatoriaal opstellen zonder zich daar zelfs maar bewust van te zijn? Waarom bepleiten veel managers tijdens vergaderingen hun eigen denkbeelden met de bedoeling om de discussie te winnen...
Het komt weleens voor dat managers me aankijken alsof ik gek ben geworden als ik met hen spreek over het formuleren van een Onmogelijke Toekomst. Misschien ben ik ook wel een beetje gek, maar je kunt er zeker van zijn dat er systeem zit in mijn gekte...
Het is een van mijn grondregels dat een meesterlijke coach eerst en vooral een leraar is. Een fantastische leraar zijn houdt niet alleen in dat je mensen helpt om zichzelf in te zetten voor een uitzonderlijke toekomst, maar ook dat je hun vermogen om die te bereiken groter helpt maken...
Veel directeuren en talentmanagers geloven dat coaching de ideale manier is om een leiderschapspotentieel op te bouwen dat beantwoordt aan de eisen van hun bedrijfsstrategieën. Het probleem is echter vaak dat ze geen coachingcultuur hebben...
Coaching is de snelste en krachtigste methode om van mensen leiders te maken.Mijn motto is: ‘Betere leiders, betere wereld!’ In Boston, Bangalore of Beijing, in de wandelgangen van elk bedrijf dat in de Global 1000 van Business Week staat...
De volgende bijeenkomst aan de Maple Avenue was pas in september, maar voor ons leek die onderbreking niet zo belangrijk. De hele zomer door kwamen bijeenkomsten op ons pad die, al of niet gepland, bleken te gaan over gewaarworden, presencing...
Toen we in de herfst weer met zijn vieren bijeenkwamen was het de eerste keer sinds de gebeurtenissen in New York op 11 september 2001. Wij hadden allemaal het gevoel dat 9/11 een pijnlijke reflectie bood op de machten die achter het requiemscenario schuilgaan...