Alle blogposts

Marielle Groot - My way to EIA

Dit jaar moest het er dan van komen, mijn EIA-aanvraag voor Practitioner Coach bij de NOBCO.

In april 2020 werkte ik officieel drie jaar als coach en terwijl ik mij al vaker had verdiept in EIA en al meerdere keren had ingelogd op de DNV-portal om items te uploaden, kwam het er maar niet van om mijn portfolio verder aan te vullen.

EIA staat voor European Individual Accreditation en is een Europees erkende kwalificatie, die aangeeft dat iemand die als professionele coach werkt, beschikt over het juiste niveau van deskundigheid en dit effectief toepast in zijn beroepsuitoefening. De EIA stelt hoge normen en wordt algemeen erkend als een kwaliteitskeurmerk op het gebied van coaching. Een coach met een EIA-keurmerk staat voor kwaliteit, professionaliteit en deskundigheid. Ik zie deze certificering dan ook als de kers op de taart van mijn ontwikkeling als coach!

Het was niet niks dat portfolio, ik zag er als een berg tegenop en met mij vele andere coaches, zoals ik inmiddels weet. Vindt de NOBCO mij wel goed genoeg, zijn mijn teksten wel professioneel genoeg, zijn ze niet te kort of juist te lang, reflecteer ik wel op juiste manier, heb ik wel genoeg gedaan aan permanente educatie, zijn de reflectieverslagen van mijn coachees uitgebreid genoeg en heb ik wel de juiste vragen in het reflectieformulier staan …? Deze en tal van andere vragen weerhielden mij ervan om echt met de aanvraag aan de slag te gaan. Waar kwam deze onzekerheid vandaan en waarom liet ik mijn perfectionist hierin de overhand nemen?

Aan de slag

In mei besloot ik écht voor de aanvraag te gaan. Ik had mijn perfectionist als bestuurder van mijn bus wat naar achteren verplaatst en ging zonder aarzeling en vol goede moed aan te slag. Vervolgens ontstond weer een volgende twijfel, namelijk wanneer ik het verslag zou inleveren (en ‘of het dan wel goed genoeg was?’ fluisterde mijn perfectionist zachtjes in mijn oor). Ik besloot er een ACT-oefening aan te koppelen, door een doel te stellen en het SMART te maken. Begin augustus leek mij een mooie streefdatum en dus vertelde ik doodleuk aan iedereen dat ik 4 augustus mijn EIA-aanvraag wilde doen. ‘Nou, dat is vooruitstrevend’, ‘Augustus als deadline, haha, veel sterkte’, ‘Heb je alles dan al bijna af?’, waren een aantal reacties die ik terugkreeg. ‘Hallo,’ zei de perfectionist weer tegen mij, ‘zie je nou wel, dat kan helemaal niet, wat denk je nou eigenlijk wel?’ Maar zo makkelijk liet in mij deze keer niet uit het veld slaan.

Ik zat inmiddels in een lekkere flow qua schrijven en het uploaden van reflectieverslagen, bewijsstukken van intervisiebijeenkomsten en overige relevante documentatie. Het uploaden daarvan doe je het in DNV-portal (van de onafhankelijke stichting DNV GL) dat het certificeringsproces faciliteert. Je kunt na inloggen je dossier, certificering, verlenging en upgrade in het portal gemakkelijk zelf bijhouden met behulp van je EIA-portfolio. Elke keer had ik de EIA-handleiding naast mij als leidraad. Na wat rondneuzen in het portal kwam ik daar ook nog het FAQ- en tips-document tegen en ik herinnerde mij dat ik tijdens een online EIA-bijeenkomst hierover had gehoord. Tijdens het lezen van het document stuitte ik op de volgende zin: 'Iedere coach dient het onderdeel casestudie te verwerken in zijn of haar portfolio, zowel de coaches met als zonder afgeronde EQA-opleiding.' Deze zin leidde bij mij tot totale verwarring, want ik de EIA-handleiding staat dit niet vermeld en in het portal kan je geen casestudies uploaden als je kiest voor de optie ‘Initiële aanvraag met EQA ouder dan 2 jaar.’ Ik besloot de gok te nemen en dit puntje van kritiek te delen in mijn portfolio bij het onderdeel ‘Reflectie op aanvraag’. Niemand is perfect, ook niet de NOBCO, dacht ik stiekem 😉

Klaar? Klaar!

Het was dinsdag 4 augustus en rond de klok van 15 uur had ik alle onderdelen voorzien van de gewenste informatie. Mijn perfectionist kwam weer even buurten en vertelde mij dat het nu tijd was om alles na te kijken op zinsopbouw, spelling en grammatica. Bij het idee zakte de moed mij al in de schoenen. Na wat lichte paniek, twijfel en een kort en duidelijk gesprek met mijn perfectionist over het feit dat de NOBCO mij beoordeelt op mijn vaardigheden als coach en niet op mijn taalvaardigheden, heb ik mijn aanvraag ‘met de angst onder mijn arm’ ingediend.

Binnen één maand was ik al door alle beoordelingsrondes heen en sinds 3 september mag ik mijzelf officieel NOBCO/EMCC Practitioner Coach noemen. Mijn doel is nu om mede-coaches te inspireren en te motiveren om ook voor hun EIA-keurmerk te gaan. De NOBCO bijt niet en wil juist coaches stimuleren om voor hun aanvraag te gaan. Voor de NOBCO is het vooral zaak om de eventuele angst en onzekerheid voor de aanvraag weg te nemen bij coaches. Ik zal de NOBCO respectvol confronteren met mijn bevindingen uit de documentatie en tips over het versoepelen van de aanvraag delen met het bestuur. Aan jullie als mede-coaches rest mij alleen nog te zeggen: just go for it!


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit bericht.
  • Datum 26-10-2020